Magisch optreden van Eefje de Visser

Gisteren was ik aanwezig bij het optreden van Eefje de Visser in Tivoli Oudegracht, Utrecht. Ik mocht mezelf een van de gelukkigen noemen die een kaartje had kunnen bemachtigen voor dit uitverkochte concert. Voor dat kaartje hoefde ik niet eens zelf te zorgen: het was een verlaat verjaardagscadeau van Marlot en Emma. Beter laat dan nooit, zeggen ze wel eens. Beter laat en goed zou hier een betere omschrijving zijn: het was een meer dan geslaagd cadeau, waarvan ik het echt niet erg vond om er even op te moeten wachten!

eefje

Eefje de Visser en Tivoli Tijdloos, de concertreeks waar ook dit optreden bij hoorde, zijn populair. De zaal stond bomvol, zowel beneden als op het balkon. Gelukkig hadden we het voor elkaar gekregen om redelijk vooraan een plekje te kunnen vinden. Dat ging echter ook niet helemaal vlekkeloos. We gingen voor een mevrouw staan die nogal wat ruimte vrij hield. We waren natuurlijk blij dat we een plekje gevonden hadden en bleven daar tevreden staan. Na een paar minuten zei de vrouw: “Waar gaan jullie heen?” Ze verwachtte dat we weggingen en duwde desastreus haar tas in mijn rug. Ik vroeg vervolgens of ze de plek voor iemand bezet hield, want waarom zou ze anders zoveel ruimte nodig hebben? Helaas was dit gewoon een vervelende concertganger, die over alles en iedereen zeikt. “Anders gaan jullie steeds op mijn tenen staan,” was haar tegenargument, toen ik zei dat iedereen het recht heeft om op iedere plek te staan in een concertzaal. Is dat geen complete onzin? Ik ben nog nooit op iemands teen gaan staan tijdens een concert. Laat staan wanneer er redelijk rustige muziek gespeeld wordt, zoals bij Eefje het geval is.

We besloten toch om maar gewoon te blijven staan, want meer naar voren konden we niet en meer naar achteren wilden we niet. Iets later kwam er toevallig een behoorlijk aangeschoten meisje naast de vrouw te staan, dat de nieuwe zondebok werd. Wij waren van haar af en konden veilig op dat plekje blijven. Wel hoorden we haar op de achtergrond nog zeuren over de muziek die misschien te hard zou staan, alle mensen in het algemeen die haar zouden gaan duwen en de slechte veiligheid in het gebouw: waar zou ze nu naartoe moeten als er brand uit zou breken? Aan alle mensen die zich zo gedragen bij een optreden: blijf. alsjeblieft. thuis. Niemand zal je missen en thuis kun je geheel veilig en zonder brandgevaar achter je televisie of laptop een concert terugkijken.

Buiten dit tafereel om, was het concert heel erg mooi en heb ik enorm genoten. Ik kende niet alle liedjes uit mijn hoofd en kon niet alles meezingen, maar dat mocht de pret niet drukken. Eefje zong de sterren van de hemel en wist alle juiste noten te raken. Wat ik heel knap vond, was dat haar stem live bijna net zoals op haar platen klinkt. Dat gebeurt maar weinig, omdat er vaak zo gesjoemeld wordt aan een album. Ook vond ik het heel leuk dat de bandleden zo muzikaal waren. Op een gegeven moment wisselden de drummer en de toetsenist zelfs van instrument! De toetsenist kon daarnaast ook nog eens saxofoon spelen en zingen. Jaloers was ik zeker.

Dat ik de muziek van Eefje fijn vind, heb ik al eerder aangetoond in dit artikel. Daar liet ik haar lied Ongeveer aan jullie horen, wat nog steeds mijn favoriete nummer van de zangeres is. Ik was bang dat dit nummer niet meer gespeeld zou worden, toen de band het podium verliet voordat de toegift gespeeld werd. Toegiften bestaan vaak uit energieke liedjes, waar Ongeveer nu niet zozeer bijhoort. Toch werd er aan mijn wens voldaan toen het lied plotseling ingezet werd.

Ook voor Muzify heb ik een stukje geschreven over het optreden (Concertverslag: Eefje de Visser @ Tivoli Oudegracht). Hieronder zal ik een klein stukje van die recensie plaatsen. Voor het gehele verhaal kun je klikken op de link, twee regels hiervoor.

Een bijzonder moment vond plaats toen alle bandleden ineens achter hun instrumenten vandaan kwamen en naast De Visser plaatsnamen. Ze zetten bijna a cappella een lied in, waarbij De Visser slechts heel zachtjes zorgde voor wat begeleiding met haar gitaar. Ze had van tevoren gevraagd of het geluid zachter kon, om het stemgeluid te kunnen benadrukken. Opnieuw vond hier een prachtig meerstemmig moment plaats. Om het effect wat vreemder te maken, verschenen er bijzondere visuals op de lichamen van de bandleden. Er liepen daarbij allerlei strepen over hun gezicht, armen en de rest van hun lichaam. Uiteindelijk kon men hun verschijning bijna niet meer herkennen.

Naar mate de avond vorderde, werden de liedjes wat harder. De band leek hiervan te genieten en er waren enkele dansmoves aanwezig. Af en toe werd met een apparaatje het geluid vastgehouden, om het vervolgens steeds achter elkaar door te laten gaan, terwijl er nieuw geluid overheen opgenomen werd: een soundscape. Het volume ging flink omhoog bij dit soort momenten en zelfs de stroboscopen gingen even aan. Toch werd de luidheid nog afgewisseld met een rustiger nummer. Zo speelde de band als eerste nummer van de toegift het lied Ongeveer, waarbij de hele zaal stil werd. Bij de twee laatste nummers, die daarop volgden, nam het geluid echter weer toe en werd het concert afgesloten met een knal.

Advertenties

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: