Van Utrecht naar Keulen

In veertien uur zijn Bart en ik van Utrecht naar Keulen, Duitsland gelift. Ook waren er tussenstops, wat de route als volgt maakte: Utrecht – Antwerpen-Berchem – Maastricht – Keulen. Van acht uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds waren we bezig. Vervolgens bleven we nog een paar dagen op de eindbestemming. Foto’s kun je hier bekijken.

Mijn studievereniging organiseert ieder jaar een liftweekend, waar ik heel graag een keer aan mee wilde doen. Een jongen-meisje koppel is verplicht, zodat er minder kans is op enge dingen. Lastig wel, aangezien jongens zwaar in de minderheid zijn bij Communicatie- en Informatiewetenschappen. Gelukkig had ik Bart gestrikt tijdens de vorige reis van de vereniging, in Praag. We schreven ons in en werden vervolgens ingeloot – het was alleen nog wachten op het eerste weekend van juni.

Liften is best vermoeiend, maar vooral een heel leuke ervaring. Toen we aangekomen waren in Antwerpen-Berchem en te horen kregen dat het eerste koppel al bijna bij de eindbestemming was, zakte de moed me wel even in de schoenen. Gelukkig hadden we na het eerste deel wat met pech vervolgens wat meer geluk. In België stopten mensen veel sneller dan in Nederland en Duitsland, waardoor we vlug naar de volgende bestemming gebracht waren, zij het met behoorlijk wat tussenstops. In Maastricht werd het weer wat lastiger, aangezien we nogal in the middle of nowhere opzoek moesten gaan naar een nieuwe lift. Dat is dan ook wel hoe de studievereniging het lastig gemaakt heeft: wanneer je als vakantieganger gaat liften, ga je niet zomaar naar dat soort plekken toe, omdat je daar een opdracht moet uitvoeren.

Het kan ook behoorlijk fout gaan door degene die je meegenomen heeft. Verschillende keren kregen we te horen dat we nu op een écht goede plek afgezet waren, maar vervolgens kwamen we erachter dat het hier vrijwel onmogelijk was om een nieuwe lift te kunnen vinden. Heel lang wachten wilden we namelijk niet, aangezien het mij niet erg fijn leek om in het donker nog met een duim omhoog langs de weg te staan. Wat die lastige plekken zijn? Denk aan een afgelegen industrieterrein, waar de winkels ’s avonds gesloten zijn of een weg waar auto’s al zo hard opgetrokken hebben, dat ze niet meer stil kunnen gaan staan. In Den Bosch werden we afgezet bij een tankstation, wat in eerste instantie een goede plek lijkt te zijn. Toen echter bleek dat alle voorbijgangers richting Limburg gingen, werd het allemaal wat lastiger. We moesten namelijk richting Breda en vervolgens Antwerpen. We wisten op dat moment nog niet dat de tweede stip Maastricht zou zijn. Als we dat eerder geweten hadden, zouden we zo bij allerlei Pinkpop-gangers in kunnen stappen. Dat was nog leuk geweest ook voor de opdrachten die we moesten uitvoeren, waaronder: ‘maak een filmpje van een mega-fissa op de achterbank’. Ook leuk: ‘houd een diepte-interview met je chauffeur over ananassen’.

Eenmaal aangekomen bleven we nog twee nachtjes in Keulen en genoten we van het mooie weer (het was 37 (!) graden), bezochten we een rare club, beklommen we de Dom, pootjebaadden we in een fontein en een meertje en liepen we rondjes door de (naar mijn mening niet uitzonderlijk mooie) stad.

DSC_0075 DSC_0182

Stomme steigers…

DSC_0190 DSC_0225 DSC_0449

Advertenties
1 reactie
  1. Eva zei:

    Haha die opdrachten! Leuk stukje :)
    Liefs!

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: